Con estas palabras de Marta Méndez Quintana, recollidas del sou artigo sobre incendios que temos na nosa web, introducimos un Poema que nos acaba de enviar Jose Luis Graña (Cerdido, A Coruña) nun día en que arde A Bovia, condo inda non se nos borrou el recordo daquelos lumes de 2015 en que ardeu el Occidente asturiano, ou os de 2017 que afectaron a todo el noroeste da Península Ibérica (momento nel que Graña lo escribiu), ou aquelos nos que a marabillosa Fraga do Eume queimou enteira, ou os de 2025 en León condo arderon 135.000 hectáreas … e tantos e tantos outros.
«É perentorio protexer os nosos ecosistemas mediante un bon plan de actuación frente a incendios forestales, recuperar os bosques atlánticos propios del noso clima e atender as necesidades del medio rural de úa vez por todas de forma honesta, permitindo el desarrollo da actividá agrícola e ganadeira fundamental prá sociedá. Non podemos vivir sin bosques , pero tampouco podemos vivir sin agricultura e ganadeiría. A convivencia é posible, sólo temos que buscala».
Arde Galicia
Arde Galicia de extremo a extremo.
Os lobos hoxe gastan chisqueiro,
xuntan arume, arman trebellos
que en sitios varios van dispoñendo
para que axiña, e sen remedio,
as lapas pazan os verdes eidos.
Verde dos vales, verdes outeiros,
verde da chaira, verdes campeiros,
tesouro noso, ouro sen prezo,
que o lume arrasa en pouco tempo
e todo torna cinza e silencio.
Que alguén explique, que eu non entendo,
como é que hai lobos con dentiqueiros
que dentro gardan tanto veleno.
Onde se agochan quero sabelo.
Que fera rabia están padecendo
que os mantén cegos e non van vendo
o mal inmenso que están facendo
aos propios lares nos que naceron,
nos que atoparon o seu sustento
que, de tan puro e suculento,
tanto cobizan os estranxeiros?
Cousa de meigas, ás veces penso,
esta desgraza ten que vir sendo,
que dá carraxe, que pon enfermo
a todo aquel que ama o terreo
no que colleu o primeiro alento,
no que medrou e foi aprendendo,
co arrecendo do verde intenso,
a respectalo e defendelo.
Se alguén tivese trato directo
coa mala bruxa que armou o enredo,
pídalle, logo, firme e sereno
nos libre pronto deste tormento
e o lobo volva can de palleiro,
nobre e sensible cal bo galego.
J. L. Graña Muíño, Verso plural
Condo acabará este pesadelo?