El 8 de marzo, como todos os anos desgraciadamente, conmemórase el Día Internacional da Muller.
En España el voto femenino non se conseguiu asta el ano da Segunda República, 1931, e as mulleres votaron por primeira vez nel noso país en novembre de 1933.
Gracias ás sufraxistas e al feminismo por conquistar tantos deretos prás mulleres!
Non podemos nin debemos despistarnos, nin dar un paso atrás, porque os deretos que tanto costaron conseguir poden desaparecer condo menos lo esperamos.
Axuntar únese a este día traducindo al galego el MANIFESTO da agrupación Asturies Feminista:
MANIFESTO 8M 2026
Hoxe, 8 de marzo, Día Internacional da Muller, alzamos as nosas voces.
Hoxe, xuntas, unidas, diversas, tomamos as rúas de Villaviciosa baxo un lema que é
reiz, arraigo e dignidade:
“Nin a terra nin as mulleres somos territorio de conquista”.
Non é solo un lema.
É úa declaración política.
É un acto de resistencia.
Porque a misma lóxica capitalista e colonial que explota a terra,
que a baleira, que a mercantiliza e que a expolia,
é a que explota os nosos corpos, el noso traballo e as nosas vidas.
Pero nosoutras non lo vamos permitir, as nosas vidas non se venden.
Hoxe tamos aquí as que resistimos,
as que luitamos,
as que sostemos a vida,
as que defendemos a terra, a memoria e a lingua.
Seguimos apostando por descentralizar a nosa mobilización máis grande,
porque el feminismo asturiano lo construímos desde cada recuncho de Asturias.
Porque a luita feminista vive tamén nel rural, nos poblos,
na vida que se sostén lonxe dos centros de poder.
Reivindicamos a forza das mulleres rurales que nos abriron el camín,
das matriarcas que nos precederon.
As que traballaron a caseiría sin descanso e sin cotizar.
As que criaron, cuidaron e cultivaron.
As que transmitiron a lingua, a cultura e a memoria.
Frente al abandono institucional,
frente al Expolio, a precarización e el baleiro,
as mulleres rurales decimos alto e claro:
Defender el territorio é protexer a vida.
Defender a lingua é manter viva a memoria.
Sin mundo rural non pode haber un futuro digno.
As mulleres rurales queremos deretos, recursos e futuro prós nosos poblos.
Esiximos servicios públicos cercanos e transporte pra non quedarnos ailladas,
porque non hai igualdade real nos territorios condenados á invisibilización.
Necesitamos úa xusticia accesible e recursos contra a violencia de xénero nos poblos,
porque non hai xusticia feminista sin xusticia territorial.
Aquí reunidas hoxe, tamén deixamos claro que non daremos nin un paso atrás na nosa
luita.
Denunciamos a violencia machista e a súa dimensión estrutural e sistemática,
porque nos siguen matando todos os días.
Nos poucos meses que levamos deste ano xa nos arrebataron ____ermás e as súas
criaturas.
Denunciamos todas as violencias que nos atravesan como mulleres:
a física, a sexual, a psicolóxica, a económica, a laboral, a institucional, a dixital e a
mediática.
Reclamamos deretos sin condiciois, pra todas:
Prás mulleres migrantes e racializadas, especialmente prás traballadoras del fogar e de
cuidados, explotadas e sin reconocimento.
Prás mulleres xitanas, pra obter reconocimento e xusticia frente al antixitanismo.
Prás mulleres con diversidade funcional, pra que podan ter autonomía, accesibilidade e
úa vida independente.
Prás mulleres LBTIQ+, pra que señan libres de ser e amar e teñan, por fin, úa lei
asturiana.
Non daremos nin un paso atrás contra os discursos de odio.
Non daremos nin un paso atrás frente ás amenazas de recortar os nosos deretos.
Non daremos nin un paso atrás frente al fascismo.
Por todo eso:
Opoñémonos al sistema que nos quer sumisas e con medo.
Reclamamos a derrogación da lei mordaza e as súas ferramentas pra exercer abusos de
poder.
Denunciamos os casos de abuso de poder na Policía Nacional e a impunidade que os
ampara, tamén condo son mulleres policías as que se atreven a denunciar aos sous
propios mandos. Esiximos control, transparencia e garantías pra que nunca máis el
uniforme seña escudo prá violencia institucional.
Seguimos esixindo libertade prás Seis de la Suiza.
A solidariedade non é delito. El compañeirismo non é delito. A luita sindical non se
pode criminalizar.
El feminismo é sindicalista!
Defendemos lo público, porque sostén as nosas vidas.
Luitamos por úa educación pública e feminista.
Luitamos por úa sanidade pública, accesible e con perspectiva de xénero, que adapte a
Estratexia de Salude das Mulleres a toda a nosa diversidade.
Defendemos el aborto libre, seguro e gratuíto pra todas.
Condenamos todas as formas de explotación sexual e reprodutiva.
Os nosos corpos non son campos de batalla.
Os nosos corpos non son mercancía.
Denunciamos a precariedade, a pobreza
e os mecanismos reaccionarios que a sostein.
Non pode haber igualdade real sin xusticia social.
El feminismo é anticapitalista!
Hoxe, desde Villaviciosa,
desde el territorio,
desde lo rural,
desde Asturias,
estendemos as nosas voces al mundo.
Porque el feminismo será internacionalista ou non será.
Berramos con toda a nosa rabia e forza pola violencia salvaxe imperialista:
Denunciamos el xenocidio del poblo palestino.
Denunciamos a barbarie acometida contra as mulleres de Rojava.
Pedimos el fin dos ataques e a violencia militarista contra as nosas ermás Afganas,
Pakistanís e Iranís.
Condenamos todas as guerras que asolan os poblos del mundo
porque sabemos que en cada conflito as mulleres e as nenas sufren -de maneira
especialmente cruel- a violencia, el desplazamento e a perda de deretos.
Hoxe afirmamos con claridade:
Somos memoria.
Somos dignidade.
Somos resistencia.
Somos forza.
Porque nin a terra nin as mulleres somos territorio de conquista.
Aquí tamos!
Aquí seguimos!
Imparables!
Inconquistables!